Sunday, 19th August 2018  

Vijayavani

ರಣಚಂಡಿ ಮಳೆಗೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ ಕೊಡಗು - ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಯ್ತು ಮಳೆ ಅಬ್ಬರ - ಮುಕ್ಕೋಡ್ಲು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ 80 ಜನರ ರಕ್ಷಣೆ        ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಆತಂಕ, ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟ ಧರೆ - ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗ್ತಿದೆ ಬೆಟ್ಟ,ಗುಡ್ಡ - ಕಣ್ಮುಂದೆಯೇ ನೆಲಸಮ ವಾಗ್ತಿದೆ ಬದುಕು        ಕೊಡಗಲ್ಲಿ ಇಂದು ಸಿಎಂ ಎಚ್​ಡಿಕೆ ಪ್ರವಾಸ - ಸಂತ್ರಸ್ಥರ ನೋವು ಆಲಿಸಲಿರುವ ಬಿಎಸ್​ವೈ - ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ ನೆರವು ಅಂದ್ರು ರೇವಣ್ಣ        ಸಂತ್ರಸ್ಥರಿಗೆ ಸ್ಯಾಂಡಲ್​ವುಡ್​​​​​​​​​ ನೆರವಿನ ಹಸ್ತ - ಅಗತ್ಯವಸ್ತುಗಳ ಪೂರೈಸಿದ ಸ್ಟಾರ್ಸ್​​​​​​​​​​​ - ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಕರುನಾಡ ಜನರು        ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗ್ತಿಲ್ಲ ನೆರೆ ಅಬ್ಬರ - ಸಾವಿನ ಸಂಖ್ಯೆ 357ಕ್ಕೇ ಏರಿಕೆ - ದೇವರನಾಡಿಗೆ ಹರಿದು ಬರ್ತಿದೆ ನೆರವಿನ ಮಹಾಪೂರ        ಭಾರತ - ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್​ ನಡುವಿನ 3ನೇ ಟೆಸ್ಟ್​​​​ ಪಂದ್ಯ - ಬೃಹತ್ ಮೊತ್ತದತ್ತ ಟೀಂ ಇಂಡಿಯಾ - ಶತಕದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಡವಿದ ಕೊಹ್ಲಿ       
Breaking News

ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ ನಡುವೆಯೇ ಸಂಬಂಧದ ಚೌಕಟ್ಟು

Wednesday, 17.01.2018, 3:05 AM       No Comments

ಕೆಲವು ಸಮಾಜೋ-ಧಾರ್ವಿುಕ ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ಅರಬ್-ಇಸ್ರೇಲ್ ಸಂಘರ್ಷದ ಬಗ್ಗೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿಬಿಟ್ಟಿವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮನ್ನು ಮಿಥ್ಯೆಗಳ ಬಂಧಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ.

 ಇಸ್ರೇಲೀ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಬೆಂಜಮಿನ್ ನೆತನ್ಯಾಹು ಈಗ ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. 2003ರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಏರಿಯಲ್ ಶರಾನ್ ನಂತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಇವರು. ಸೈಬರ್ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿಯಿಂದ ಹೋಮಿಯೋಪಥಿಯವರೆಗೆ ಒಂಭತ್ತು ದ್ವಿಪಕ್ಷೀಯ ಒಪ್ಪಂದಗಳಿಗೆ ಸಹಿಬಿದ್ದು ಉಭಯ ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವರ್ಧನೆಯಲ್ಲಿ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು ಎಂದು ವರ್ಣಿತವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಭೂತ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯಗಳ ಒರೆಗಲ್ಲಿಗೆ ತಿಕ್ಕಿ ಇದರ ನಿಜವಾದ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡುವುದು ಎರಡು ಭಾಗಗಳ ಈ ಲೇಖನದ ಉದ್ದೇಶ. ಪೀಠಿಕೆಯಾಗಿ ಎರಡು ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತೇನೆ.

ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಕಳೆದ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್​ಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಆ ಯೆಹೂದಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಕಾಲಿರಿಸಿದ ಮೊದಲ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಧಾನಿ ಎನಿಸಿದರು. ಭಾರತ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್​ಗಳು ಎಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಹಾದುಬಂದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪೂರ್ಣ ಮೈತ್ರಿಯ ಯುಗಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟವೆಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿತ್ತು. ಅದಾಗಿ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜೆರುಸಲೇಂ ನಗರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ರಾಯಭಾರ ಕಚೇರಿಯನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸುವ, ಆ ಮೂಲಕ ಆ ನಗರ ಇಸ್ರೇಲ್​ನ ರಾಜಧಾನಿ ಎಂದು ಮಾನ್ಯಮಾಡುವ ಅಮೆರಿಕದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಮಸೂದೆ ಪರವಾಗಿ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿತು!

ಇನ್ನು ಇಸ್ರೇಲ್​ನತ್ತ ತಿರುಗೋಣ. ಇದೇ ಭಾನುವಾರವಷ್ಟೇ ಪ್ರಧಾನಿ ನೆತನ್ಯಾಹು ಭಾರತ-ಇಸ್ರೇಲ್ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ‘ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿವಾಹ’ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದರು. ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಇಸ್ರೇಲ್-ಚೀನಾ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲೂ ಪ್ರಧಾನಿ ನೆತನ್ಯಾಹು ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ! ಪರಸ್ಪರರ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳು ಎಂತಹ ಇಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿವೆ ಎನ್ನುವುದರ ಸುಳಿವು ಈಗ ನಿಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರಬಹುದು. ಅದನ್ನೀಗ ವಿವರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸೋಣ.

ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ವಿದೇಶನೀತಿಯಲ್ಲಿನ ಇಕ್ಕಟ್ಟು, ದ್ವಂದ್ವಗಳು ಆರಂಭವಾದದ್ದೇ ಜವಾಹರ್​ಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಅವರಿಂದ. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆಯ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರ ಪ್ರವಚನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆಹರೂ ವಾಸ್ತವ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಾಗ ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಾವೇ ಅಡಿಗಡಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಮಾತು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇಸ್ರೇಲ್ ಬಗೆಗೂ ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಭಾರತದ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ, ಆ ಬಗೆಗಿನ ಅಂತಿಮ ಫಲಿತಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ತಕರಾರಿಲ್ಲದೇ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನೆಹರೂ ಅಂತಹದೇ ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೈನ್ ವಿಭಜನೆಯಾಗುವುದರ ವಿರುದ್ಧ ನಿಂತರು. ಬಹುಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅರಬ್ ದೇಶಗಳ ಮನಸ್ತಾಪ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಜತೆಗೇ ದೇಶದೊಳಗಿನ ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲೂ ಅಸಂತುಷ್ಟಿ ಉಂಟುಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಅವರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಇಸ್ರೇಲ್ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಅದರ ಜತೆ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸದೇ ಕೇವಲ ಮುಂಬೈನಲ್ಲೊಂದು ಉಪರಾಯಭಾರ ಕಚೇರಿ ತೆರೆಯಲಷ್ಟೇ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದರು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದು ಕಾಶ್ಮೀರ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬೆನ್ನಿಗೆ ನಿಂತದ್ದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ. ನೆಹರೂರ ದ್ವಂದ್ವ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಗೆ ಮುಟ್ಟಿದ್ದು 1962ರಲ್ಲಿ. ಭಾರತ-ಚೀನಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ (ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ) ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಅಲಿಪ್ತ ಸಹಯೋಗಿ ಇಂಡೋನೇಶಿಯಾ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಚೀನಾ ಪರ ನಿಂತರೆ, (ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ) ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಅಲಿಪ್ತ ಸಹಯೋಗಿ ಈಜಿಪ್ಟ್​ಗೆ ನಮ್ಮ ಪರ ದನಿಯೆತ್ತಲು ನಾಲಿಗೆಯೇ ಹೊರಳಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಇಸ್ರೇಲ್ ನಮಗೆ ಅಲ್ಪಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಾದರೂ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಪೂರೈಸಿತು. ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಅರ್ಪಿಸಲು ಸದಾ ನೈತಿಕತೆಯ ತುತ್ತೂರಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ನೆಹರೂಗೆ ನಾಲಿಗೆ ಹೊರಳಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ನೀತಿ ಮುಂದಿನ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜತೆಗಿನ 1965 ಹಾಗೂ 1971ರ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲೂ ಇಸ್ರೇಲ್ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಹಾನುಭೂತಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಭಾರತ ವಿಮೋಚನೆಗೊಳಿಸಿದ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಕ್ಕೆ ರಾಜಕೀಯ ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ನವದೆಹಲಿಯ ನಿಲುವಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಸೂಚಿಸಿತು. ಇದನ್ನು ಇಸ್ರೇಲ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಅರಬ್, ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಹಾಗೂ ಅಮೆರಿಕ ಸೇರಿದಂತೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಬಹುತೇಕ ದೇಶಗಳ ವಿರೋಧದ ನಡುವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು.

1977ರ ಚುನಾವಣೆಗಳ ಮೊದಲು ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಜನತಾ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಇಸ್ರೇಲ್​ಗೆ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡಿ ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದಾಗಿ ಘೊಷಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದ ಇಸ್ರೇಲ್ ಸರ್ಕಾರ ಮಾತುಕತೆಗಾಗಿ ತನ್ನ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವ ಮೋಶೆ ದಯಾನ್​ರನ್ನು ಆಗಸ್ಟ್ 1977ರಲ್ಲಿ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ನವದೆಹಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜನತಾ ನಾಯಕರ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ನೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಅವರು ತಯಾರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಧಾನಿ ಮೊರಾರ್ಜಿ ಜತೆಗಿನ ಭೇಟಿ ತಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿರಾಶೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಭೇಟಿಗಳಲ್ಲೊಂದು ಎಂದು ದಯಾನ್ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಕಥನದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ರಹಸ್ಯವಾಗಿದ್ದ ದಯಾನ್ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗಂಟಲಿನಲ್ಲಿ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸಾರಿ ಜನತಾ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಲು ಆಗ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕಿಯಾಗಿದ್ದ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ಮಾಡಿದ್ದಂತೂ ಅತೀ ನಿರಾಶಾದಾಯಕ ಪ್ರಕರಣ. ಅವರು ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಭರದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದರಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡ ಇಸ್ರೇಲ್ ಪಾಕ್ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ರಿಯಾಕ್ಟರ್​ಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿ ಭಾರತದ ಸಹಕಾರ ಯಾಚಿಸಿತು. ಆದರೆ, ಇಂದಿರಾ ಅದಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ಅದೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ಧ ಇಸ್ರೇಲೀ ಸಹಾಯವನ್ನು ಇಂದಿರಾ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಪಾಕ್ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಇಸ್ರೇಲ್​ಗಿಂತಲೂ ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಂಡಾಂತರಕಾರಿಯಾಗಬಲ್ಲುದು ಎಂಬೆರಡು ವಾಸ್ತವಗಳು ಆಗ ಗೌಣವಾದವು.

1948ರಿಂದ 1984ರವರೆಗಿನ ಭಾರತೀಯ ಸರ್ಕಾರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇಸ್ರೇಲ್ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವಂದ್ವ ನಿಲುವು ತಳೆದದ್ದು, ಆ ಯೆಹೂದಿ ನಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವಂದ್ವರಹಿತ ನೀತಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆಗೆದದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವು ತಮಗೆ ತಾವೇ ತೊಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಿಥ್ಯಾ ಸಂಕೋಲೆಗಳು ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು. ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಿಯಾದ ಕೆಲವು ಸಮಾಜೋ-ಧಾರ್ವಿುಕ ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ಅರಬ್-ಇಸ್ರೇಲ್ ಸಂಘರ್ಷದ ಬಗ್ಗೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿಬಿಟ್ಟಿವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಅಂದರೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಮಿಥ್ಯೆಗಳ ಬಂಧಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ.

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷಿಯಾದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಕಂಟಕ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದು ಅರಬ್ಬರು. 1947-48ರಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೈನ್ ವಿಭಜನೆಗೆ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಿದ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿಯೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದು ಅರಬ್ಬರು, ಯೆಹೂದಿಗಳಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ, 1948ರ ಮೇ 15ರಂದು ಯೆಹೂದಿ ನಾಯಕರು ಸ್ವತಂತ್ರ ಇಸ್ರೇಲ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ತಮಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಅವರಂತೇ, ಅರಬ್ಬರಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೈನ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೈನ್ ಅರಬ್ಬರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ವಿವೇಕಿ ಮಾರ್ಗ ತೊರೆದ ಸುತ್ತಲ ಅರಬ್ ದೇಶಗಳು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು ಇಸ್ರೇಲ್ ಮೇಲೇ ದಾಳಿಯೆಸಗುವ ಋಣಾತ್ಮಕ ಮಾರ್ಗವನ್ನು. ಬದುಕಬೇಕಾದರೆ ತಾನು ಹೋರಾಡಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಇಸ್ರೇಲ್ ಎಳೆವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅರಿತದ್ದು ಹೀಗೆ. ಮುಂದಾದದ್ದೂ ಹೀಗೇ. 1967ರ ಆರು ದಿನಗಳ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮತ್ತು ಸಿರಿಯಾ. ಇಸ್ರೇಲ್ ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡು, ವೈರಿಗಳ ನೆಲವನ್ನೂ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡು ಯುದ್ಧದ ಮಾರ್ಗ ಅದೆಷ್ಟು ನಿರರ್ಥಕ ಎಂದು ವಿರೋಧಿಗಳಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಆದರೂ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಯದ ಈಜಿಪ್ಟ್ 1974ರಲ್ಲಿ ಯೋಮ್ ಕಿಪ್ಪುರ್ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸೋತ ಅದು 1977ರಲ್ಲಿ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಮುಂದಾಯಿತು. ‘ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಅರಬ್ಬರಿಂದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಫೋನ್ ಕರೆಗಾಗಿ ಕಾದಿದ್ದೇವೆ’ ಎಂದು ಘೊಷಿಸಿದ್ದ ಇಸ್ರೇಲೀ ನಾಯಕರು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿದರು. ನಂತರದ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಡೇವಿಡ್ ಒಪ್ಪಂದದ ಪ್ರಕಾರ ಮಾತುಕೊಟ್ಟಂತೆ ಇಸ್ರೇಲ್ ತಾನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಈಜಿಪ್ಟ್​ನ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿತು. ಶಾಂತಿ ಬಯಸಿದವರೊಡನೆ ಶಾಂತಿ, ಯುದ್ಧ ಬೇಕೆಂದವರ ಜತೆ ಯುದ್ಧ ಎಂಬುದು ಇಸ್ರೇಲ್ ನೀತಿ.

ಆದರೆ, ಇಸ್ರೇಲ್ ಶಾಂತಿಕಂಟಕ, ಆಕ್ರಮಣಶೀಲ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಾರತದಲ್ಲಿ! ಹೀಗೆ ಹೇಳುವವರು, ತಮಗೆ ಆಶ್ರಯವಿತ್ತ ಜೋರ್ಡಾನ್​ನ ಸರ್ಕಾರವನ್ನೇ ಉರುಳಿಸಿ ಆ ದೇಶವನ್ನೆ ತಮ್ಮ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನೀಯರು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 1970ರಲ್ಲಿ ಸಂಚು ಹೂಡಿದ ಬಗ್ಗೆ, ಜೋರ್ಡಾನ್ ಸೇನೆಯ ಪ್ರತಿಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೈನ್ ಗೆರಿಲ್ಲಾಗಳು ಸತ್ತದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನೀಯರು, ಜೋರ್ಡಾನೀಯರು ಇಬ್ಬರೂ ಅರಬ್ಬರೇ ಎನ್ನುವ ವಾಸ್ತವದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಅರಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಆಗ ಅರಬ್ಬರ ಶಾಂತಿಕಂಟಕತನ, ಯುದ್ಧಕೋರ ನೀತಿಯ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಚಿತ್ರಣ ನಿಮಗೆ ದಕ್ಕಬಹುದು.

ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಸರ್ಕಾರಗಳು ವಿಧಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಿಥ್ಯಾಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದು ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ, 1985ರಲ್ಲಿ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್​ನಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲೀ ಪ್ರಧಾನಿ ಶಿಮೋನ್ ಪೆರೆಸ್​ರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಮೂಲಕ. ಪಿ. ವಿ. ನರಸಿಂಹರಾವ್ 1992ರಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ಜತೆ ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ದಶಕಗಳ ದ್ವಂದ್ವಕ್ಕೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿದರು. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ, ರಕ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉಭಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಸಹಕಾರ ಏರುಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿತು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ನಿಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡತೊಡಗಿದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ 1995ರ ಬೇಸಗೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಸರಿಸುಮಾರು ನಿಂತೇಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮರುವರ್ಷದ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹರಾವ್ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದೇ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಗ್ರಹಣ ಹಿಡಿಯಿತು. ಮುಂದಿನ ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯನ್ನು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ವಾಜಪೇಯಿ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಇಸ್ರೇಲಿ ಪ್ರಧಾನಿಯೊಬ್ಬರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದರು. ಹೊಸ ಅಲೆಯಿಂದ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಆಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ, ಹಿರಿಯ ಸಿಪಿಐಎಂ ನಾಯಕ ಜ್ಯೋತಿ ಬಸು 2000ರಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್​ಗೆ ಅಧಿಕೃತ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದರು. ಇದನ್ನು ಮೊನ್ನೆ ಸೋಮವಾರ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ನೆತನ್ಯಾಹು ಭಾರತ ಭೇಟಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟರು ತಣ್ಣಗೆ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಿಥ್ಯಾಸಂಕೋಲೆಗಳಿಂದ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರ ಸಹ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲಿಗೆ ತಾನು ಯುಎಇ, ಕತಾರ್, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖರ್ಜಿ, ಗೃಹಮಂತ್ರಿ ಹಾಗೂ ವಿದೇಶ ಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ಇಸ್ರೇಲ್​ಗೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದ ನಂತರ ಮೋದಿ ತೆರಳಿದರು. ಇದು ತೋರಿಸುವುದು ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷಿಯಾ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಕ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮುಂದಾಗುವುದು ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಸಕ್ತ ವಾಸ್ತವಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮೋದಿ ರ್ತಸಿರುವುದನ್ನು. ಹಾಗೆಯೇ, ಎಪ್ಪತ್ತು ಲಕ್ಷ ಭಾರತೀಯರು ಅರಬ್ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿನಿರತರಾಗಿರುವುದು, ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ತೈಲದ ಅಗತ್ಯದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಭಾಗ ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷಿಯಾದಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ಮುಸ್ಲಿಂ-ವಿರೋಧಿಯೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ವಿರೋಧಪಕ್ಷಗಳು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವುದೂ ಮೋದಿಯವರ ಗಮನದಲ್ಲಿದೆ. ಜೆರುಸಲೇಮ್ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರ ತಳೆದ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೈನ್ ಪರವಾದ ನಿಲುವಿಗೆ ಇದು ಕಾರಣ.

ಇದು ಭಾರತ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಇಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಾಯಿತು. ಇದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್​ನ ಸಂಕಷ್ಟಗಳೇನು ಎನ್ನುವುದರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮುಂದಿನವಾರ.

(ಲೇಖಕರು ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರು, ಕನ್ನಡ ಕತೆಗಾರರು)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back To Top