Sunday, 21st October 2018  

Vijayavani

ಅರ್ಜುನ್‌ ಸರ್ಜಾಕಡೆಯಿಂದ ಬೆದರಿಕೆ ಕರೆ - ಕಾನೂನು ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ದಾಖಲೆ ಸಂಗ್ರಹ - ಸುದ್ದಿಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರುತಿ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪ        ಭಾವೈಕ್ಯತೆ ಶ್ರೀಗಳಿಗೆ ಕಣ್ಣೀರ ವಿದಾಯ - ಕ್ರಿಯಾಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ದಲಿಂಗ ಶ್ರೀ ಲೀನ - ಭಕ್ತಸಾಗರದಿಂದ ತೋಂಟದಾರ್ಯರಿಗೆ ಅಂತಿಮ ನಮನ        ಡಿಕೆಶಿ ಶೋ ಮಾಡೋದು ಬಿಡ್ಬೇಕು - ಪಕ್ಷದ ಪರ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಬೇಕು - ಬಳ್ಳಾರಿ ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಯ್ತು ಜಾರಕಿಹೊಳಿ ಸಿಟ್ಟು        ಸಿಎಂ ಎಚ್‌ಡಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಟೆಂಪಲ್‌ರನ್‌ - ಶಕ್ತಿ ದೇವತೆ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ - ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ತುಳಜಾ ಭವಾನಿ ದೇಗುಲಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ        ಶಿರಡಿ ಸಾಯಿ ಸಮಾಧಿ ಶತಮಾನೋತ್ಸವ ಹಿನ್ನೆಲೆ - ಸಾಯಿ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಭಕ್ತ ಸಾಗರ - ನಾಲ್ಕು ದಿನದಲ್ಲಿ 5 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಕಾಣಿಕೆ        ರೋಡ್ ರೋಲರ್​ನ್ನೂ ಬಿಡದ ಕಳ್ಳರು - ವರ್ತೂರು ಬಳಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆದ ಚೋರರು - ಬ್ಯಾಟರಾಯನಪುರ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕರಣ       
Breaking News

ಹೇಳುವುದು ಒಂದು ಮಾಡುವುದು ಇನ್ನೊಂದು!

Wednesday, 09.05.2018, 3:05 AM       No Comments

ಸ್ವಾತಂತ್ರಾ್ಯ ನಂತರ ಪಕ್ಷದೊಳಗೆ ದ್ವಿತೀಯ ಸ್ತರದ ನಾಯಕವರ್ಗ ತಲೆಯೆತ್ತಲು ನೆಹರು ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿರಾರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ವಿರೋಧ ತೋರಿದ ಮೊರಾರ್ಜಿ ದೇಸಾಯಿ, ಚರಣ್ ಸಿಂಗ್ ಮುಂತಾದ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರಿಗೆ ಪಕ್ಷ ತೊರೆಯುವುದರ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಿಲ್ 23ರಂದು ಅಲಿಘರ್ ಮುಸ್ಲಿಂ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕ, ಮಾಜಿ ವಿದೇಶ ಮತ್ತು ಕಾನೂನು ಸಚಿವ ಸಲ್ಮಾನ್ ಖುಶೀದ್, 1984ರ ಸಿಖ್ ನರಮೇಧ ಹಾಗೂ 1992ರ ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿ ಧ್ವಂಸಾನಂತರದ ಕೋಮು ಗಲಭೆಗಳ ಕುರಿತಾಗಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ‘ನಾನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗ, ನಮ್ಮ ಕೈಗೂ ರಕ್ತ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದರು. ಅವರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದಲ್ಲೇ ಉಗ್ರ ವಿರೋಧವೆದ್ದಿತು. ನಂತರ, ‘ಇದು ಸ್ವಂತ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಷ್ಟೇ. ರಕ್ತ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನನ್ನ ಕೈಗೆ, ಪಕ್ಷದ ಕೈಗಲ್ಲ’ ಎಂದು ಖುಶೀದ್ ವಿವರಣೆ ನೀಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಪಕ್ಷದಿಂದ ಅದೆಂತಹ ಒತ್ತಡ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದು! ಖುಶೀದ್​ರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಪಕ್ಷದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಆರು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರು. ಏಪ್ರಿಲ್ 29ರಂದು ದೆಹಲಿಯ ರಾಮ್ೕಲಾ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಜನ್ ಆಕ್ರೋಶ್ ರ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು, ‘ವಿಭಿನ್ನ ವಿಚಾರಗಳು ಪಕ್ಷದೊಳಗೆ ಮೂಡಿ ಬರಲು ನಾನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತೇನೆ… ಸಲ್ಮಾನ್ ಖುಶೀದ್​ರನ್ನು ನಾನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಘೊಷಿಸಿದರು. ಈ ಇಬ್ಬರು ನಾಯಕರ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಇತಿಹಾಸದ ಒರೆಗಲ್ಲಿಗೆ ಹಚ್ಚಿದರೆ ಖುಶೀದ್​ರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿನ ಸತ್ಯವೂ, ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಮಾತಿನಲ್ಲಿರುವ ಲಜ್ಜಾಹೀನ ಸುಳ್ಳೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲಿಗೆ ಸಲ್ಮಾನ್ ಖುಶೀದ್​ರ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಸ್ವಾತಂತ್ರೊ್ಯೕತ್ತರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ಹತ್ಯೆಯ ನಂತರದ ಮೂರು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ರಾಜಧಾನಿ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ನರಮೇಧದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಿಖ್ಖರು ಹತ್ಯೆಗೊಳಗಾದದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಗುಜರಾತ್​ನಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಡೆಸಿದ ಕರ್ಮಕಾಂಡಗಳು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿವೆ. ಹದಿನೇಳನೆಯ ಶತಮಾನದಿಂದಲೂ ಗುಜರಾತ್ ಕೋಮು ರಕ್ತಪಾತದ ದಳ್ಳುರಿಗೆ ಆಗಾಗ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರಾ್ಯನಂತರವೂ ಇದು ಮುಂದುವರಿದು 2002ರವರೆಗೆ ಪ್ರತಿ ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕೋಮು ದ್ವೇಷದ ಜ್ವಾಲೆ ಆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ಭಯಾನಕ ಕೋಮು ಹಿಂಸಾಚಾರ ನಡೆದದ್ದು 1969ರಲ್ಲಿ. ಆಗ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಿಮನ್ ಭಾಯಿ ಪಟೇಲ್ ನೇತೃತ್ವದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರ್ಕಾರವಿದ್ದರೆ, ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರ ಸರ್ಕಾರವಿತ್ತು. ಉದ್ರಿಕ್ತ ಗುಂಪುಗಳ ಜತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರೂ ಭಾಗಿಯಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ಹಿಂಸಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಸಂಖ್ಯೆ ಐದುಸಾವಿರ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲಾಗಿದೆ. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಆ ಹತ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇದುವರೆಗೂ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಚಾರ್ಜ್​ಶೀಟ್ ಹಾಕಿಲ್ಲ, ಯಾರಿಗೂ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿಲ್ಲ!

ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಂತೂ ಗುಜರಾತ್ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಕಂಡಿತು. ಆಗೆೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರ್ಕಾರಗಳೇ. ಆ ರಾಜ್ಯ ಕೋಮು ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಕಾಣದೇ ಶಾಂತಿಯಿಂದಿರುವುದು 2002ರಿಂದ ಮಾತ್ರ. 2002ರ ಗೋಧ್ರೋತ್ತರ ಹಿಂಸಾಚಾರದಲ್ಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್​ನ ಪಾತ್ರ ಹಿರಿದು. ಸಬರ್​ವುತಿ ಎಕ್ಸ್​ಪ್ರೆಸ್ ರೈಲಿನ ಎಸ್-6 ಬೋಗಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ ಕರಸೇವಕರನ್ನು ಕೊಂದದ್ದು ಗೋಧ್ರಾ ಪ್ರದೇಶದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಘಾಂಚಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯ ಕೋಮುಜ್ವಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯ ತೊಡಗಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿದವರಲ್ಲಿ ಅಹ್ಮದಾಬಾದ್ ನಗರದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮೇಯರ್ ಹಿಮ್ಮತ್ ಸಿಂಗ್ ಪಟೇಲ್ ಪ್ರಮುಖರಾಗಿದ್ದವ. ಆತ ಅಹ್ಮದಾಬಾದ್​ನ

ಮಸೀದಿಯೊಂದನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಟಾರ್ ರಸ್ತೆಯನ್ನೇ ನಿರ್ವಿುಸಿಬಿಟ್ಟ. ಈತನ ಕಿತಾಪತಿಯನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್​ಪರ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಲು ಹೋಗಿ ಸೋತದ್ದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ.

ಗಲಭೆಗಳನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಹಬಂದಿಗೆ ತರುವುದು ತಮ್ಮ ಪೊಲೀಸ್ ಪಡೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದರಿತ ಆಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಸುರಕ್ಷಾ ಪಡೆಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುವಂತೆ ಸುತ್ತಲಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನ ಸರ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ಲಿಖಿತವಾಗಿ ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಅಲ್ಪಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಾಪಡೆಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೆರಡು ರಾಜ್ಯಗಳು ಯಾವುದೇ ಸಹಾಯ ನೀಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದವು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷೆ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿಯವರಿಗೆ ಮುಸ್ಲಿಮರ ರಕ್ಷಣೆ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿದ್ದರೆ ಸುರಕ್ಷಾ ಪಡೆಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕಳುಹಿಸುವಂತೆ ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ಸೂಚಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು. ಗುಜರಾತ್​ನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಹಸ್ರ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬಲಿಯಾದರೂ, ಮುಂದಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿದ್ದ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಕೋಟಿಕೋಟಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮತಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಹುನ್ನಾರ ಅವರದಾಗಿತ್ತು! ಹತ್ಯಾಕಾಂಡವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯಾವುದೇ ಸಹಕಾರ ನೀಡದ ಸೋನಿಯಾ ನಂತರ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ‘ಸಾವಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿ’ ಎಂದೂ, ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ‘ಮುಸ್ಲಿಂ-ವಿರೋಧಿ’ ಎಂದೂ ಆಪಾದಿಸುತ್ತ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ತಿರುಗಾಡಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಓಟುಗಳನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದರು!

‘ನಾವು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಕೈಗೆ ರಕ್ತ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ ಸಲ್ಮಾನ್ ಖುಶೀದ್​ರ ಮನದಲ್ಲಿ ನೆಲ್ಲೀ, ಹಾಜಿಪುರ್, ಮಲಿಯಾನಾ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡಗಳ ಜತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕತ್ವದ ಈ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಕರಾಳ ಕೃತ್ಯಗಳ ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಹಾದುಹೋಗಿರಲೇಬೇಕು.

ಇನ್ನು, ‘ವಿಭಿನ್ನ ವಿಚಾರಗಳು ಪಕ್ಷದೊಳಗೆ ಮೂಡಿ ಬರಲು ನಾನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತೇನೆ… ಸಲ್ಮಾನ್ ಖುಶೀದ್​ರನ್ನು ನಾನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಘೊಷಿಸಿದ್ದರ ಹುರುಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪರಿಶೀಲಿಸೋಣ. ಪಕ್ಷದ ನೀತಿಗಳಿಗೆ ಪಕ್ಷದೊಳಗೇ ಟೀಕೆಗಳೆದ್ದಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕತ್ವ ಟೀಕಾಕಾರರತ್ತ ಉರಿಗಣ್ಣು ಬೀರಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇನೋ ನಿಜ. ಆದರೆ, ಟೀಕಾರ್ಹ ನೀತಿಗಳ ಹಿಂದಿರುವವರು ನೆಹರು-ಗಾಂಧಿ ಕುಟುಂಬದವರೇ ಆಗಿರುವಾಗ, ಟೀಕೆಗಳು ಅವರನ್ನೇ ನೇರವಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಿದಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ನೆಹರು-ಗಾಂಧಿ ಕುಟುಂಬದ ಕರಾಳಮುಖ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈಗ ರಾಹುಲ್ ಘೊಷಿಸುವಂತೆ ಟೀಕಾಕಾರರನ್ನು ನಾಯಕತ್ವ ರಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ! ಅವರನ್ನು ಪಕ್ಷದಿಂದ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಉಚ್ಚಾಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ! ಇದನ್ನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿಯವರೇ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೂ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಪಕ್ಷಕ್ಕೂ, ದೇಶಕ್ಕೂ ಅಪಾರ ಹಾನಿಯಾದದ್ದೂ ಯಾವೊಬ್ಬ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಭಾರತೀಯನನ್ನಾದರೂ ಗಾಬರಿಗೊಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

‘ಶಾಂತಿದೂತ’ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯಿದ್ದ ಗಾಂಧಿಯವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅತ್ಯುಗ್ರ ಮಟ್ಟದ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು, ನಿರಂಕುಶತೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದು 1920ರಲ್ಲಿ. ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯ ಹರಿಕಾರರಾಗಿದ್ದ ಮಹಮದ್ ಆಲಿ ಜಿನ್ನಾರಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಹ ಪಾತ್ರ ನೀಡಲು ಗಾಂಧಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ನಾಗಪುರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಮಾವೇಶದ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಜಿನ್ನಾರನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೆಳಗೆಳೆದು ತಂದ ವಿಷಾದಕರ ಘಟನೆ ನಡೆದದ್ದು ಆ ವರ್ಷ. ಈ ಅವಮಾನದಿಂದಾಗಿ ಜಿನ್ನಾ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಮನನೊಂದದ್ದು ಸಹಜವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆನಂತರ ವಿಭಜನಾಶಕ್ತಿಗಳು ಆ ಅದ್ಭುತ ವಾಗ್ಮಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವರ ಪ್ರಚಂಡ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೇಶವಿಭಜನೆಗೆ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಜಿನ್ನಾರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್​ನಿಂದ ಹೊರಗಟ್ಟುವ ಮೂಲಕ ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೇಶವಿಭಜನೆಗೆ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತವರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಿಂಬಾಲಕರು ಪರೋಕ್ಷ ಕಾರಣರಾದರು. ಆನಂತರವೂ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ನಿಲುವು ನೀತಿಗಳು ಸುಭಾಶ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ಸರ್ದಾರ್ ಪಟೇಲ್ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ನಾಯಕರ ಪೂರ್ಣ ಸೇವೆಯಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರ ವಂಚಿತವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದವು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಂತರ ಪಕ್ಷದೊಳಗೆ ದ್ವಿತೀಯ ಸ್ತರದ ನಾಯಕವರ್ಗ ತಲೆಯೆತ್ತಲು ನೆಹರು ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದ ‘ನೆಹರು ನಂತರ ಯಾರು?’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ರಾಷ್ಟ್ರರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ನೆಹರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಶೂನ್ಯತೆಯತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ನಿಧನಾನಂತರ ಲಾಲ್ ಬಹಾದುರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರ ಅಧಿಕಾರ ಒಂದು ಮಧ್ಯಂತರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು. ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿರಾರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ವಿರೋಧ ತೋರಿದ ಮೊರಾರ್ಜಿ ದೇಸಾಯಿ, ಚರಣ್ ಸಿಂಗ್ ಮುಂತಾದ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರಿಗೆ ಪಕ್ಷ ತೊರೆಯುವುದರ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಧಾನಕ್ಕೆ, ಭಿನ್ನಮತವನ್ನು ಅಂತರ್ಗತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ 1969ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಲಾಲ್​ಬಾಗ್​ನ ಗಾಜಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಎರಡು ಹೋಳಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ, ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದ ರೆಡ್ಡಿ ಮುಂತಾದವರು ಇಂದಿರಾರ ನಾಯಕತ್ವ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಕಾರಣ 1977ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎರಡು ಹೋಳಾಯಿತು. ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿಯವರ ಅಕಾಲಿಕ ನಿರ್ಗಮನ ತೆರವು ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತುಂಬಲು ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ತಕ್ಷಣ ತಯಾರಾಗದೇಹೋದುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿದೆ. 1991ರಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಮಂಡಲ್-ಮಸ್ಜಿದ್ ಗಲಾಟೆಯಿಂದಾಗಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಶಾಂತಿ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಜತೆಗೇ, ದೇಶದ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆ ನೆಲಕಚ್ಚಿ ವಿದೇಶೀ ವಿನಿಮಯ ತಳ ಕಂಡಿತ್ತು. ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ರಿಸರ್ವ್ ಬ್ಯಾಂಕ್​ನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಸ್ವಿಜರ್​ಲ್ಯಾಂಡ್​ನಲ್ಲಿ ಅಡವಿಟ್ಟು 400 ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್​ಗಳನ್ನು ತರಬೇಕಾಯಿತು! ಇಂತಹ ದುರ್ಭರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ತನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದರಿತ ಸೋನಿಯಾ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ನರಸಿಂಹರಾವ್ ಕೈಗಿತ್ತು ತಮ್ಮ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ತಣ್ಣಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತರು. ನಂತರ ರಾವ್ ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೇ ರಂಗಕ್ಕಿಳಿದ ಸೋನಿಯಾ ಮೊದಲು ರಾವ್ ಅವರನ್ನೂ ನಂತರ ಸೀತಾರಾಮ್ ಕೇಸರಿ ಅವರನ್ನೂ ಅವಮಾನಕರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಅವರ ನಾಯಕತ್ವಕ್ಕೆ ವಿರೋಧ ತೋರಿದ ಶರದ್ ಪವಾರ್, ಪಿ.ಎ. ಸಂಗ್ಮಾ, ಅರ್ಜುನ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರುಗಳಿಗಾದದ್ದು ಹಿಂದೆ ಮೊರಾರ್ಜಿ, ಚರಣ್ ಸಿಂಗ್ ಅಂತಹವರಿಗಾಗಿದ್ದ ಗತಿಯೇ, ಅಂದರೆ ಪಕ್ಷ ತೊರೆದುಹೋಗುವುದು!

2004ರ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೋನಿಯಾ ನೇತೃತ್ವದ ಯುಪಿಎ ಜಯಗಳಿಸಿತೇನೋ ನಿಜ. ಆದರೆ, ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಸೋನಿಯಾರ ಕೈತಪ್ಪಿಹೋಯಿತು. ತಾವು ಬಯಸಿದ ಸ್ಥಾನ ಸಿಗದೇಹೋದಾಗ ಅದಕ್ಕಿದ್ದ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಮರೆಯಾಗಿಟ್ಟು (ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ, ಸಂಭಾವಿತ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಸಹ ಅದನ್ನು ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ) ‘ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನ ಬೇಡ ಎಂದು ನನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮ ಹೇಳಿತು’ ಎಂದು ದೇಶವನ್ನು ನಂಬಿಸಲು ಹೋದ ಸೋನಿಯಾ, ಎಂದೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ವರ್ಚಸ್ಸು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್​ರನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವರ ಹಿಂದೆ ಅಧಿಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿಯನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದರು. ಸೋನಿಯಾರ ‘ಆಯ್ಕೆ’ ಅದೆಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞರಾಗಿದ್ದ ತಮ್ಮನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ರಂಗಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದ ನರಸಿಂಹರಾವ್​ರನ್ನು ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ನೆಹರು-ಗಾಂಧಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿಹೋದರು. ಇದೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ಹಾಗೂ ಮಾರ್ವಿುಕವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದದ್ದು ಡಿಸೆಂಬರ್ 2004ರಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹರಾವ್ ನಿಧನ ಹೊಂದಿದಾಗ. ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ರಾವ್ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನಿರಾಕರಿಸಲಾಯಿತು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆ ನಾಯಕನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯೂ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನಡೆದದ್ದು ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ!

ಈಗ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರಿಗೇನಾಯಿತು ನೋಡೋಣ. ಮೊದಲಿಗೆ, ರಾಹುಲ್​ರ ಬಾಲಿಶ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು, ಪೂರ್ವಯೋಜಿತ ರಾಜಕೀಯ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರೊಬ್ಬರು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಹೀಗೆ: ‘ಯೆ ನೇತಾ ನಹೀ ಬನೇಗಾ’. ಅವರನ್ನು ಪಕ್ಷದಿಂದ ಉಚ್ಚಾಟಿಸಲಾಯಿತು! ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಯುವನಾಯಕ ಶೆಹಜಾದ್ ಪೂನಾವಾಲಾರಿಗೂ ಇದೇ ಗತಿಯಾಯಿತು. ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಅವಹೇಳನಕಾರಿ ಮಾತನ್ನಾಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಮಣಿಶಂಕರ್ ಅಯ್ಯರ್​ರನ್ನು ಪಕ್ಷದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು ಎಂದು ಬಹಳ ಜನ ನಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವೇ ಬೇರೆ. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಗೆ ನುಂಗಲಾಗದ ತುತ್ತಾದದ್ದು ‘ಪಕ್ಷದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನ ತಾಯಿ ಮಗನಿಗಷ್ಟೇ ಮೀಸಲು, ಕುಟುಂಬದ ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲೂ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಅಯ್ಯರ್ ಮಾತು! ಪಕ್ಷದೊಳಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ವಿಚಾರಗಳು ಮೂಡಿ ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ನೆಹರು-ಗಾಂಧಿ ಕುಟುಂಬ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ, ಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರುವವರನ್ನು ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಹೀಗೆ.

(ಲೇಖಕರು ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರು, ಕನ್ನಡ ಕತೆಗಾರರು)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back To Top